Tagged Turkey

Death in the Turkish Night

Alaska, 2010, in a remote land that serves as the last refuge of wildlife, Sarah Palin,  a politician fast on her way to become the most despised person on the planet, kills a reindeer on camera whilst jiggling and cracking jokes of pioneering women conquering the West. The killing, proudly displayed on the Learning Channel (!!!) outrages millions and prompts a unanimous reaction of condemnation.

At the same time… in the other side of the world, in Istanbul, Turkey, the cradle of civilizations, fastest growing economy in Europe, a mother returns home after spending the entire day trying to find something to eat.

Just a few meters away her 10 puppies yelp. They are too many for the tired dried-up breasts of the mother.
A sudden thunder breaks the silence of the forest, she falls. Adrenaline flows through her body like a burning river.

She stands up, tries to run away only to receive a second impact, this time in the neck.

The hunter walks away home leaving the mother gasping for air in the bushes, still alive. Upon arriving home he kisses his children screams at his wife for not having dinner ready yet and switches on Turkish National Television.

İn the forest, the mother bleeds to death.

It takes longer for the puppies to die, but soon enough the lack of food and liquid kills each and everyone of them.

And so it ends one more day in Istanbul. Turkey, 2010 European Capital of Culture. A city where we shoot dogs in the forest for fun.

Our nation. Our city. Our home.

Viktor Larkhill


Spay and Neuter, Separating Myth from Fact

"FREE to good home"... the "wonders of birth" come at a high price for the animals AND our communities

MYTH ONE : “My pet will get fat and lazy.”

The truth is that most pets get fat and lazy because their owners feed them too much junk food (canned or dry) and treats loaded with HFCS, and don’t give them enough exercise. A run around the yard is NOT exercise. Consider switching our animals to a raw diet, which will keep them healthy, happy, lean and your visits to the vet at a minimum.

Read our blog about why Let’s Adopt insists feeding our animals a raw diet.

MYTH TWO: “It’s better to have one litter first.”

Actually, science indicates just the opposite!!!
In fact, evidence shows that females spayed before their first heat are typically healthier. The best time to spay your female dog or cat is before her first heat. Early spaying greatly reduces the incidences of mammary cancer.
Both pregnancy and birth can be very stressful for the animal.
Animals giving birth sometimes die from complications.
Many veterinarians now sterilize dogs and cats as young as eight weeks of age.

MYTH THREE: “I’ll find good homes for all the puppies and kittens.”

You may find homes for all of your pet’s litter (in Turkey chances are YOU WON’T) . But each home you find means one less home for the dogs and cats in shelters who need good homes. Also, in less than one year’s time, each of your pet’s offspring may have his/her own litter, adding even more animals to the population. The original problem of crowded shelters is created by just one litter at a time.

There’s no need to breed – PERIOD!
This must stop!

orphaned kittens under the age of three weeks are euthanized on arrival at a shelter near you.... too much work, too little resources.

MYTH FOUR: “But my pet is purebred.”

So is at least one out of every four pets brought to animal shelters around the country. There are just too many dogs and cats; mixed breed and purebred.
Your purebred’s testes aren’t any more valuable than those of a mixed breed. They’ll contribute to the same problem.

Reblog this post [with Zemanta]

The Seven Cats of Istanbul

Every once in a while someone approaches us and puts amazing talent at our disposal.

David Gross has reported war and human rights-related stories since 1999. The recipient of a World Press Photo award in 2003 he feels at home in places where most of us would die in an instant.

Claire Berlinski is a Phd in International relations, writer, journalist and citizen of the world. She has written for a wide scope of publications from the Oxford International Review to Playboy Magazine.

Both of them are great animal lovers.

Today I’m going to share with you what is probably their most special and intimate work. An amazing combination of photography, design and storytelling. The Seven Cats of Istanbul.

David and Claire have graciously agreed to put this beautiful story in our hands with the aim of spreading awareness about the plea of stray animals in Istanbul. So, please, return the favor and share it!… you can email it to friends, you can share it in your social media networks, you can download it and keep it, show it to your kids, print it and hang it in your wall, you can do  just about anything with it except publishing it yourself or turn it into a movie (you need to talk to them about that :-)

Enjoy… (better viewed full screen)

The Seven Cats of Istanbul

Reblog this post [with Zemanta]

Let’s Adopt!: We open minds

As most of you know we have undertaken the campaign to save a Canadian dog, Brindi.

Our posts are being translated to french and turkish and spread all over the internet in an global effort to save not only one but many animals, in Turkey and North America. The campaign is being extremely successful and we are proud to be part of it.

I am very pleased at the way Let’s Adopt! has risen to the challenge.

This has made me reflect on the issues currently affecting our turkish group and how a large number of turkish animal lovers still live in a strange combination of isolation and paranoia.

We need to make some changes in our approach. This is why Let’s Adopt (Turkey) will have two main objectives from now on.

a) The rehoming of blind and handicapped animals, both in Turkey and abroad

b) Educating the turkish community of animal lovers not only about issues affecting turkish animals but, most importantly, about issues affecting animals in other countries.

With this change of approach we will achieve a double goal:

1. We will guide those turkish animal lovers that, because of language reasons, dont have a full perspective of many issues.
2. We will expand our international community which, in turn, will become more familiar with Turkish issues.

Internet and social media is all about openness… it is time for the Turkish animal welfare community to become more open and knowledgeable, this has always been our approach but from today we will increase our efforts to truly offer a new perspective to those who have looked at the problem in isolation.


Viktor Larkhill

Reblog this post [with Zemanta]

LIES from Istanbul Greater City Council !!


LIES from Istanbul Greater City Council, Truth is in the Album, See For Yourself

Dear Sir,

In your referenced mail, you are claiming that the Istanbul Greater City Council (IBB) dumps street animals in a forested area and kills them there.
IBB carries out its operations according to the Law No. 5199 and its regulations.


In accordance with this law, street animals are collected and brought to our rehabilitation Centers. If they have any sickness, they are treated for it. Then they are neutered, vaccinated, microchipped and registered. After their operation wounds are healed, and if they have not been homed, they are taken back to where they were found. Dumping them in the forest or killing them, as you mention in your mail, is out of the question. There could be no justification for dumping and killing animals on whom so much money and effort has been spent.

For your information.
Recep Zafer
Veterinary Services Assistant Director???

We wish you a good day. ( !!!!!! )



ALO 153

We are hoping that Kadir Topbaş hears our voice, because the White Table sends “THIS LIE” in response… There is no investigation, no enquiry… The street animals you see in the photos are only a fraction of the total, and it is apparent from the (blue) ear tags that almost all of them have been neutered at HASDAL.

Enhanced by Zemanta

Golden Kokoreç: Criminal behaviour


This morning we received an email from Ercan ERDOĞAN, the owner of Golden Kokorec, the restaurant currently all over the news because of their unfortunately decision to display a live crocodile inside a glass box in their restaurant.

In his letter this morning, Mr. Erdogan went on to explain how he is a great animal lover and that he wanted to share his love of crocodiles with the world by displaying EFE in such manner.

I will spare you the details of the rest of the letter, it was ridiculous.

But the story doesn’t end here….

This morning, before visiting the mosque for his daily prayers, a gun-carrying Erdogan, removed the crocodile from the restaurant, and got rid of it in a style reminiscent of Turkish mafia movies.

Mr. Erdogan, must have thought that getting rid of the animal would calm things down. What he doesn’t understand is that this is barely the beginning, and that once the case has hit the news and mainstream media the attention wont go away that easily.

The municipal police visited the establishment yesterday and were extremely upset at the sight of the poor animal. Charges have been filed against the establishment who is likely to have to pay a substantial fine.

Mr. Erdogan will now be questioned by the media and by hundreds of indignant citizens demanding for answers.

Questions ???
Questions ???

1. What has happened to EFE the crocodile?
2. Where have they placed the animal?
3. Where did they buy the animal from in the first place?

This is a very sad story that unfortunately reflects a sad reality in Turkish society, the traffic and exploitation of living beings, both animals and humans, in the hope of financial gain.

Crocodile meat is usual fare in most African countries, Nigeria, Cameroun, Congo… we certainly hope that Turkey has not been added to the list of countries where crocodile is served for lunch.

Golden Kokoreç
Mecidiye Mah. Dereboyu Cad. No:3 ORTAKÖY / İSTANBUL

Let’s Adopt! would like to ask all animal lovers passing by Ortakoy this weekend to take some pictures of the restaurant and send them to me on v.larkhill@googlemail.com

Reblog this post [with Zemanta]

Yedikule Barınağı – Gerçek Bir Öykü


Biz Şarap’ı geçen hafta çarşamba günü Yedikule Hayvan Barınağından aldık. İlk gittiğimizde internet sitesinde formu doldurmamızı, daha sonra gelmemizi istediler. Gittik, istenilen formu, evin fotoğraflarını gönderdik. Birçok maddesi olan ( Hayvan kötü bakıldığında el konup geri alınır, yılda 2 kez barınaktan seçeceğimiz bir dost köpeğe yardım etmemiz gerektiği, herhangi bir durumda önce barınağa gitmemiz gerektiği, bunları yapmadığımız takdirde, köpeğimizi geri alma hakları olduğu ve dava açma hakları olduğu gibi.. oldukça göz korkutucu, ama özendirici hiçbir niteliği bulunmayan) bir belgeyi imzaladık. Üstelik bu kadar hevesle almak istediğimiz yavru için oldukça sıkı bir mülakattan geçirildik. Ben sandım ki, bu kadar dikkat edilerek, çok zor verilen yavrular, aynı şekilde takip ediliyordur.

Şarap’ı aldığımız gün, ordaki veteriner! bize ilk gün ishal olabileceğini söyledi. Şarap’ı eve getirdikten 1 saat sonra ishali başladı. Ve 1 gün boyunca hiç geçmedi.Ertesi gün Şarap kustu. Oldukça telaşlandık. Çünkü ona çok iyi baktık. Hiçbir şeyi yadırgamadı, oynadık, uyuttuk, taradık, yemeğini yedi severek. Ancak yine de sabah olduğunda keyfi kaçmıştı. Meral Hanım, ( bize köpeği veren Barınak
yönetiminin başındaki hanım) bize herhangi bir sorun olduğunda aramamızı söylediği barınak veterinerini aradık. Bize tek söylediği ”


Hıı, hastalandı demekki. Getirin, bakalım. ” Bu kadar! Herhangi bir uyarı, ne olabileceğine dair bir bilgi, ya da herhangi bir öneri yok. Biz Anadolu Hisarındayız. Yani Yedikule’ye gitmemiz sabah trafiğinde en az 1 saat sürüyor. Ki, Şarap’ın hali bile yok gözünü açmaya. Bu ilgisizlik karşısında ben kendi özel veterinerime götürdüm Şarap’ı.

İyiki de öyle yapmışım. Hemen antibiyotik tedavisine başlandı. ( Bu arada sadece ishaldi, ve birkaç kez kusmuştu.Başka hiçbir şeyi yoktu).  Günde 2 kez veterinere gidiyorduk.

Ertesi sabah, ateşi 40’a çıktı, hemen veterinere gittik, serum takıldı. Veteriner hekimimiz, bize, Şarap’ın durumunun ağırlaştığını, kanlı ishal olmasından endişe ettiği için gözetim altında tutmak istediğini söyledi. Zaten biz de bu hastalıktan endişelendiğimiz için ilk günden itibaren tedavisine başlamıştık.

O gün serumu devam ederken, altına kaçırmaya başladı. Ve 1 saat kadar sonra jel gibi bir dışkı ve kan parçaları gelmeye başladı. O an beynimden vurulmuşa döndüm, ellerimle beslediğim köpeğim, 1 günde 300 gram verdi. zaten 1 kilo 700 gram bir köpekten bahsediyorum. Ne kadar ciddi bir oran olduğunu anlayabilirsiniz. Kanlı ishal olduğu kesinleşince, ilaç tedavisini ona göre devam ettirdi veterinerimimiz. Ancak bize yaşamasının zor olduğunu, biz onu barınaktan almamış olsaydınız, bugün asla uyanamazdı dedi.Ve parvolglob isimli bir ilaç gerektiğini, bulamamamız halinde yaşama şansının %50 olduğunu söyledi.


Tam 24 saat boyunca, hiç uyumadan, gözümüzü kırpmadan, 10-12 arkadaş ilacı aradık. Ecza depoları, internet siteleri, paylaşım siteleri, veterinlerler, klinikler, hatta yurtdışındaki ilaç şirketleri.

Görüşmediğimiz yer kalmadı. Ancak sonuç , ne yazıkki olumsuzdu. Bir arkadaşım Viktor’a anlatmış durumu, sabaha karşı 2 buçuk gibi arkadaşım beni aradı ve ilacı bize verebilceklerini söylediğinde sevinçten saatlerce ağladım.

Ama önce şunu söylemek istiyorum devamını yazmadan önce, bu ilaca ihtiyaç olduğunu öğrendiğimde, Efe ( erkek arkadaşım , Şarap her ikimizinde köpeği ) , Meral Hanım’ı aradı, ve durumu anlattı. Ancak hiç beklemediğimiz bir tepkiyle karşılaştık. Efe’ye söylediği şey, bu hayvanın bu mikrobu barınakta kapmış olsa dahi, hastalığın kuluçka döneminde olabileceğini ve farketmemiş olduklarını söyledi. Gerçekten böyle de olabilir. Buraya kadar sözüm yok. Ancak, ben Şarap’ı alırken, Gençlik hastalığı olup olmadığını sorduğumda, yok demişlerdi. Ve ishal olabilir panik yapmayın demişlerdi. Üstelik daha ertesi sabah, veterinerini aradığımız halde, bize sadece hastalanmıştır gibi basit ve önemsiz bir cevap vermekten öteye gitmemişti. Ancak Meral Hanımın Efe’ye cevabı ve savunması nedir sizce ? ” Kız arkadaşınız daha önce köpek beslediği için ben ona güvendim biliyordur die söylemedim. ”


Ben, senelerdir çeşitli köpekler baktım. Kangallarımda oldu, Alman kurdumda, Şu anda da çok sağlıklı 3 yaşında bir Golden oğlum var.

Tabii ki bu kadar küçük ve barınaktan alınmış bir yavrunun hangi riskleri taşıdığını biliyorum. Zaten bu kadar bilgim olmasaydı,
onların savunduğu gibi , ishal olabilirmiş önemsiz deyip otursaydım, şu anda Şarap yaşıyor olacak mıydı ??

Biz günlerdir uyumuyoruz. Yemek en son ne zaman yedim hatırlamıyorum. Ama hiç şikayetim yok. Ben bir dakika bile umudumu kaybetmedim. Şarap’a onun iyileşeceğini bana güvenmesini söyledim hep. O da bizi haksız çıkarmadı, direndi. Hatta ben yemek yemesini istiyorum diye kendini zorlayıp yemeye çalıştı. O bizden bile güçlü çıktı, ,iyiki.


Benim bebeğim, Türkiye’deki belki binlerce parvo hastalığına yakalanmış, ve kurtulmuş sayısı çok az köpekten birisi. Ben, ve Şarap
şanslıymışsız ki, sizin gibi insanlarla karşılaştık. Bize her konuda maddi, manevi destek veren veteriner hekimimiz Fikriye Hanım, ve
Viktor Larkhill olmasaydı, şu anda yaşıyor olmayacaktı, maalesef.

Bu hastalığın tek sebebi, zamanında aşılanmamış olması. Ve / Veya, bu hastalığı taşıyan köpeklerle aynı yerde kalmış olması. İlacın
Türkiye’de satışının belli insanların tekelinde olması ve bulunamaması ayrı bir konu. onun için sayfalarca yazı yazmak gerek. Benim
anlamadığım tek şey, biz günlerce sorguya çekilir gibi kendimizi anlattık, ikna etmeye çalıştık ona iyi bakacağımıza. Formlar
doldurduk, geri alınabilir gibi bir maddenin bile altına imza attık.

Neden? Barınaktan alalım, ordaki bir yavruya yardım edelim diye. Ama biz gözümüz gibi baktığımız bebeğimizi kaybetseydik, bize söylendiği gibi onlar da yavrumuza iyi bakmamış oldukları için dava açma hakkına sahip olabilecek miydik ? Hayır!

Burda bir adaletsizlik var. Ben, ve erkek arkadaşım Efe, öğrenciyiz. 1 haftadı günde 6 saat tedavi altında, 1buçuk aylık bir köpeğin, nasıl büyük bir maliyete sebep olduğunu tahmin edebilirsiniz. Çünkü durumu kritikti ve özel bakıma ihtiyacı vardı. Biz öğrenci olmamıza rağmen, ona bu hayatta bakılabilecek en iyi şeklide baktık. Veterinerde tedavi görürken bile insanlar inanamayarak baktılar bize. Şimdi sormak istiyorum, biz elektrık faturamızla ikametgahımızı kanıtladık, altına imza attığımız belgeyle iyi bakacağıma söz verdik, canımızı dişimize taktık, işe, okula gidemedik. Herşey bir yana, çok korktuk. Şanslıyız ki, kurtardık. Ama ya olmasaydı ?

Şimdi, siz köpeklere gerçekten iyi baktığınızı kanıtlayabilir misiniz ?? Gerçek gönüllüler, bir barınak adı altında gönüllü olanlar değil illa.


Ben GÖNÜLLÜYÜM. bebeğime gönlümle baktım, bakmaya da devam edicem. Gönüllü olmak ne o kağıt üstündeki imzayla, ne de barınak yöneticisi olmakla olmuyor. Keşke Gönüllü olsaydınız!

Ne ilaç bulmamıza yardım ettiler, ne de tekrar arayıp durumu nedir diye sorma zahmetine girdiler.

Bugün, Şarap oldukça iyi. Dün gece yemek yedi. Hiç kusmuyor. İshali düzeldi. Artık kendine geliyor, hayati tehlikeyi atlattı. Bunun için hayatım boyunca minnettar olucam, destek olan herkese, ve en çok size. Son sözüm şudur; bu acıyı yaşamış bir insan olarak, hiçbir barınak ve ya kişiyi suçlamadığımı, ancak sistemin yanlış işlediğini söylemek istiyorum. Gönüllü olmak yalnızca sevmekle olmuyor. İlgi, bakım, özen de gerektiriyor. bu örnek sizi barınaklardaki köpeklerden uzaklaştırmasın, tam tersine daha çok sahip çıkın! o barınaklara bu kadar büyük sorumluluklar vermeye bile gerek kalmayacak günlerin gelmesini umut ediyorum. O gün gelene kadar, bir barınak gezin, gerçek gönüllülere destek olun, hayvanlara yardım edin. Hayat kurtarmak bizim elimizde.


Ancak yanlışı düzeltmemek, söylememek, en az yanlışı yapanlar kadar suç. bu yazımın sebebi, budur. Ben, doğru olanı yazmakla yükümlü hissediyorum kendimi. Başka bir Şarap hastalanmasın, ölümden dönmesin diye.

Ve siz bir tek nefes daha alsın diye köpeğinizin gözlerinin içine bakarken, onlar arayıp ” o bizim de köpeğimiz ” dediklerinde, bunun sadece boş bir laf olduğunu görmemk için.

Gönüllü olan, gönlüyle seven herkese teşekkür ediyorum.

Gonca Gökçek

Yaşadığınız “barınak” hikayelerini bizimle paylaşın, barınak cehennemine beraberce çozüm bulalım.


Sahip Çıkalım : Bağlılık ve Bağlantı

Sahip Çıkalım’da ne yaparız?

Herşeyi değiştirmeye çalışırız.
Statükonun bizi rahatsız eden bir parçasını bulduk, iyileştirilmesi gereken, değişmek için sabırsızlanan bir şey, ve onu değiştirdik.
Biz büyük, kalıcı ve önemli bir değişiklik yapmaya çalışıyoruz.
Nihai hedefimiz Türkiye’de hayvanlara gösterilen davranışları iyileştirmek. Biz, bir barınağa hapsedilmek ya da bir belediye tarafından uzak bir ormana atılmak yerine her köpeğin ve her kedinin sahiplenileceği bir ülke yaratmak istiyoruz.

Sahip Çıkalım topluma ulaştı ve hayvanları umursayan, daha önce barınaklarla ilişkisi olmamış, tutkulu insanlarla bağlantı kurdu. İlerleme büyük bir hızla gerçekleşiyor. Hedefimiz toplumu tamamen değiştirmek.
Bir fikir yaratmak, bir fikri yaymak basit bir iş değil.

Biz değişikliği simgeliyoruz. Öncekinden sonrakine. Zamanda, fikirlerin yaratıldığı ve farklı şekilde uygulandığı bir anı yaşıyoruz.
Biz önderliğe inanıyoruz. Değişiklik yapma tarzımız bir sistemi etkilemek için para ya da güç kullanmak değil, önderlik etmek.
Biz bir kabile yarattık.

Sahip Çıkalım, önderlik etmekle ve insanları bir fikre bağlamak, kendi kabilemizi yaratmakla ilgili.
Kabileler dünyamızı değiştirebilir, kabileler politikaları değiştirebilir, sayısız insanı, onları yapmak istemedikleri bir şeyi yapmaya zorladığınız için değil, onlar bağlantı kurmak istedikleri için bir araya getirebilir.
Sahip Çıkalım değiştirilmeye değer bir şey buldu, bir kabile topladık, bir fikri yaydık, ve bizden çok daha büyük bir şey, bir hareket oluştu.
Sahip Çıkalım sadece bir organizasyon değildir, bir harekettir.

Sahip Çıkalım’da ülkenin her tarafında hayvanlar için çalışmaya ve fikirlerimizi yaymaya istekli binlerce insan var.

Milyonlarca insana değil, fikirlerimizi tekrar tekrar yaymayı üstlenecek kadar onları önemseyecek sadece bin kişiye ihtiyacımız vardı.

Sahip Çıkalım bir kitlesel hareket değil, onunla hiç ilgisi yok. Biz gerçekten inananları bulmaya çalışıyoruz. Nitelik istiyoruz, nicelik değil.
Hayvan severleri biz icat etmedik. Biz sadece onlara önderlik etmeye karar verdik.

Bir buçuk yıl önce, zaten bu arzuya sahip, ama birbiriyle bağlantısız bir grup oluşturduk. Biz sadece insanları organize ettik ve bir hareket yarattık.

Biz aykırı inançlara sahibiz. Biz saldırganız. Statükoya baktık, abartılmış hayvan istifçileri tarafından yönetilen hayvan barınaklarına baktık, ve bu devam edemez dedik. Bu statükoya katlanamayız. Beğenmiyoruz. Ayağa kalkıp durumu zorlamaya, ileri götürmeye istekli idik. Başımızı eğmek, bunun işe yaramayacağını söyleyenlere inanmak yerine herşeyi farklı organize ettik. Üyelerimiz statükoya baktılar, anlamsız olduğunu gördüler, ve bağlantı kurmayı ne kadar istediklerini farkettiler. Bunu tek başımıza yapamayacağımızı anladık, ama başkalarının da bize katılmasını sağlarsak hep beraber inanılmaz sonuçlar elde edebilecektik.
Dinlemek isteyen insanlara bir öykü anlattık. Şiddetle birbiriyle bağlantı kurmak istiyen insanlardan bir kabile oluşturduk. Biz bir harekete önderlik ediyoruz, ve değişiklikler yapıyoruz.

İnsanları rahatsız etmemiz gerekiyordu. Neden? Çünkü eğer kimseyi rahatsız etmiyorsanız statükoyu değiştirmiyorsunuz. Çoğumuz bizim gibi insanlarla bağlantı kurmak istediğimiz için bağlantılar yaratıyoruz. Biz önderlik yapıyoruz. Değişiklikler önderliğe odaklanarak gerçekleştirilebilir.
Ayrı ayrı çalışarak grubun büyümesini ve fikirlerimizin yayılmasını sağlayacak, güçlenmemiz için zamanlarını ve becerilerini hibe edecek üyelerden bir çalışma grubu oluşturduk.
Niye hayvanlara yardım etmeyi seçtik? Çünkü bu bizim için önemli. Etrafımızdaki insanların bu bağlantıya, önderliğe ihtiyaçları vardı, onlar için bir fark yarattı.

Önderlik etmek için insanlardan izin almak gerekmez. İnsanlar buradan sonra nereye gideceklerinin gösterilmesini bekliyorlardı.

Sahip Çıkalım statükoya meydan okudu. Eşsiz bir kültür oluşturduk. İnsanlar arasında bağlantı kurduk. Ve son bir şey daha yaptık, bağlılık sözü verdik. Davaya bağlandık, kabileye bağlandık, insanlarımıza bağlandık, hayvanlara bağlandık.

Benim için bir şey yapmanızı isiyorum. Yapmanızı istediğim şey hareketimizi yaymak için etrafınızdaki herkese bizden bahsetmeniz, bir arada hareket ederek Türkiye’deki bütün hayvanların yaşamını iyileştirebileceğimiz fikrini yaymanız.


Yapın bunu!

Hayvanların buna ihtiyacı var!

İletişim: v.larkhill@googlemail.com

Lets Adopt : Commit and Connect.

What do we do at Lets Adopt?

We try to change everything.
We found a piece of the status quo, something that bothered us, something that needed to be improved something that was itching to be changed, and we changed it.
We try to make big, permanent, important change.
Our final aim is to improve the treatment of animals in Turkey. We want to create a country where every dog and cat will be adopted instead of being locked up in some shelter or drop in some far away forest by a municipality
Lets Adopt has gone to the community and connected with people who care about animals, people not previously involved in animal shelters, people with passion. Progress is made at a fast rate.Our aim is to completely transform the community.

Creating an idea, spreading an idea is not a simple task.
We signify change. From before to after. We are living a moment in time when ideas are created and implemented differently.
We believe in Leadership.  The way we make change is not by using money or power to influence a system but by leading.
We have created a tribe.

Lets Adopt Its about leading and connecting people with an idea, creating our own tribe.
Tribes can change our world, tribes can change politics, align numbers of people not because you force them to to do something against their will but because they wanted to connect.
Lets Adopt found something worth changing and we assembled a tribe that spread an idea that became something far bigger than ourselves, creating a movement.
Lets Adopt is not just an organization, it’s a movement.

Lets Adopt has thousands of people around the country willing to work on behalf of animals and spread our ideas.
We didnt need millions of people..we only needed a thousand people who cared enough to spread the idea time and again.
Lets Adopt is not a mass movement, that is not what it’s about. What we are trying to do is finding the true believers. We want quality, not quantity.
We have not invented animal lovers. We merely decided to lead them. One and a half years ago we funded a group that was disconnected but who already had a yearning. We just organized people and created a movement.

We are heretics. We are transgressors. We looked at the status quo, we looked at the animal shelters run by glorified animal hoarders and said: this cannot continue. We can’t abide this status quo. We dont like it. We were willing to stand up and move things forward. Instead of  keeping our head down, instead of believing those who told us this wouldn’t work we organized things differently. Our members looked at the status quo, they could see it made no sense and realized how much they wanted to be connected. We could see we could not do this by ourselves, but if we could get other people to join us then together we could all achieve amazing results.
We told a story to people who wanted to hear it. We connected a tribe of people who were desperate to be connected to each other. We lead a movement and make changes.

We needed to upset people. Why?  Because If you are not upsetting anyone you are not changing the status quo. We build connections, realizing that most of us needed to connect with people like us. We lead. By focusing on leading is where change comes.
We created a working group with members that would work individually to make the group grow and spread our ideas, members that would donate their time and skills to make us stronger.
Why did we choose to help animals? Because its important to us. The people that surround us needed the connection, needed the leadership, it made a difference to them.
We didn’t need permission from people to lead them. People were waiting to be shown were to go next.
Lets Adopt has challenged the status quo. We have built a unique culture. We connected people to one another. And we did one last thing.. we committed. We committed to the cause, we committed to the tribe, we committed to our people, we committed to the animals.

I want to ask you to do something for me. What I want you to do is to enlarge our movement, to talk to everyone around you about us, to spread the idea that we can improve the life of all animals in Turkey by acting together.


Do it!

The animals need it.

Contact: v.larkhill@googlemail.com

Sezar’ın hakkı Sezar’a…

Bir özür hayatın süper yapıştırıcısıdır. Neredeyse her şeyi tamir edebilir..

~Lynn Johnston

Sahip Çıkalım bugün Dr. İlhan Gökhol ve eşi Özlem’le bir toplantı yaptı. Ebru meselesini konuştuk ve konu üzerinde kendi tutumlarımızı karşılaştırdık.

7 Haziran tarihli yazımızda Dr. İlhan Gökhol’un Ebru hakkındaki ilk ifadesini değiştirdiğini yazmıştık.

Bizim ifademizin yanlış olduğu çıktı ortaya. Gerçek, Dr. İlhan Gökhol’un en baştan beri Ebru’nun ölüm nedeninin akut travma olduğunu açıklayan bir ifade vermiş olduğu. Yaşlılık hiç söz konusu değildi.

Bu noktada Dr. Gökhol’a, eşi Özleme ve Animalia Kliniği çalışanlara, bu yanlış bildirimiz için içten bir özür borçluyuz.

Bu baştan beri savunduğumuz, “yaşlılık” açıklamasının trajik olayı örtbas etmek için Marmara otelinin Halkla İlişkiler Ekibinin bir uydurması olduğu ifademizi destekliyor. The Marmara, Ebru’nun doğal nedenlerle, yaşlılıktan öldüğünü açıklayan bir basın bülteni yayınladı. Basın onlara inandı, birçok okuyucu da onlara inandı, ve kızgınlıkla Sahip Çıkalım’a yönelip bizi yalancılıkla suçladılar.

Otelin Genel Müdürü, bir köşe yazarı olan Ayşe Arman’a grubun Avrupa Birliği’nden ödenek almaya çalıştığını iddia edecek kadar ileri gitti, ve bu saçma iddiaya birçok zayıf mantıklı insan inandı.

Baştan itibaren Sahip Çıkalım The Marmara’nın Ebru’ya yıllarca bakmış olmasını alkışlamıştır. Ancak şimdi onun ölümünü ele alış şekillerine ve onun anısına sürdükleri lekeye sert tepkimizi dile getirmek bizim görevimizdir.

Sahip Çıkalım The Marmara Oteli’ nden bu blog vasıtasıyla olayı kötü ele alış şekilleri ile ilgili yazılı bir özür talep etmektedir, ve bu kötü durumdan sorumlu olan kişilerin, yani Otel Genel Müdürü’nün ve Halkla İlişkiler Ekibinden sorumlu “uydurma uzmanının” en kısa zamanda değiştirilmelerini saygıyla önerir.

The Marmara Otelinin Genel Müdürüne ulaşmak için sarf ettiğimiz bütün çabalar sonuçsuz kaldı.

The Marmara Tel:      0212  251  46 96 / istanbul-info@themarmarahotels.com


Viktor Larkhill