Crispy with friends

Merhaba,

Dün, Türkiye’deki hayvan hakları hareketini ve  en önemlisi, barınakların işletilmesini tamamen değiştirmek üzere 10 gerekli maddeyi kapsayan bir giriş yapmıştık.

Durumu, düzgün bir şekilde ele alırken, hayati önem taşıyan iki konu var: Bunlar Kısırlaştırma ve Yerine Bırakma’nın doğru uygulanımı ve düşük maliyetli kısırlaştırmanın erişilebilirliği. Bu iki nokta, inanılmaz derecede önemli. Bu sebeple, serinin sonunda bu iki konunun her biri için ayrı bir yazı yayınlayacağız.

Fakat şimdilik, Devlet’in barınak yöneticileri ve gönüllülerine (eğer varlarsa) bir kaç sağlam öğüt vermeye odaklanacağız.

Hero at home

1. Kurtarma Grupları Sizin Arkadaşlarınız:

“İdeal” bir dünyada, Türkiye, sahip olduğu genç nüfus nüfusun büyüklüğü (nüfusumuzun %60′ı 30 yaşın altında) sayesinde hayvan kurtarma gruplarından oluşan geniş bir ağ kurabilir. “Kurtarma grubu” denildiğinde, tek bir amaç için toplanarak bir ağ oluşturmuş insanlar aklımıza geliyor, amaçları: Zor durumdaki hayvanları kurtarma ve onları yeniden yuvalandırma.

Türkiye’de belirttiğimiz gruplardan sadece bir kaç tane var. Sahip Çıkalım! bunlardan sadece biri. Bununla beraber, daha küçük gruplar halinde bir araya gelmiş harika insanlar da var, zor durumdaki bir hayvanı kurtarmak için ne pahasına olursa olsun gönüllü olan insanlar… Bu gruplar, rutin bir şekilde, barınaklara giderek, hayvanları kurtarmaya, tıbbi yardıma ihtiyacı olan, özürlü ve özel bakım isteyen hayvanlara yardım etmeye çalışıyorlar.  Sürekli olarak, bu gruplar, tıklım tebeş dolu olan barınaklara yardım etme isteklerinden vazgeçiriliyorlar, cesaretleri kırılıyor. Durum neden böyle? Bir hayvanın kurtarma grubuna aktarılması, az da olsa barınakta bir yerin açılmasını, yiyecek ve temizlik gibi masrafların azalmasını sağlar. Hatta, zaten az olan ve Türkiye’deki barınaklarda bir gelenek haline gelmiş olan tıbbi bakım eksikliğinin daha da aza indirgenmesine yardımcı olur.  Kurtarma ve yeniden yuvalandırma gruplarının oluşturulması ve hayvanların barınaklardan kurtarılmalarını desteklemek çok ama çok önemli, gelin bununla yüzleşelim. Kural olarak, kurtarma grupları, hayvanlara uygun yuvalar bulmada, aynı anda yüzlerce köpekle ilgilenmek zorunda olan barınak yöneticilerinden çok daha başarılılar. Koruma ve sahiplendirme kuralları her zaman çok daha iyi. Barınaklarının binlerce hayvanla ağzına kadar dolu oldugu bir ülkede, bir kurtarma grubu sorumluluk almaya ve hayvanları koruyup  kollamaya gönüllü ise, buna karşı çıkılmasını anlamam mümkün değil…

Tarcin

2.Geçici Evler:

Geçici aileler arasındaki iyi iletişimin korunarak geliştirilmesi, bir barınağın ağının sağlıklı bir şekilde işlemesinde ciddi önem teşkil eder. Bu olmadan, kurtarılabilecek canlar, ne yazık ki  sınırlı  kalacaktır. Let’s Adopt! “Geçici Evler” kavramını ortaya koyana ve bununla ilgili kendi ağını kurana dek, Türk toplumunun, bu işlevin öneminin farkında olmaması benim için büyük bir sürprizdi.  Biz, geçici evleri, hayat kurtarmak, sosyal ilişkileri geliştirmek, bir örgütün menzilini genişletmek, yaralı ve hasta ya da davranışsal  bozuklukları olan hayvanları tedavi etmede, kısacası can kurtarmada düük maliyetli bir yol olarak görüyoruz.

Her barınak örgütü, kendi geçici ev ağlarını geliştirmede büyük çaba sarfetmeli. Çünkü; bu durum, söz konusu örgütün barınak ortamında ayakta kalmayı başaramayan hayvanlara, hasta ya da yaralı olan veya insanlarla iletişime geçmeye, sosyalleşmeye ihtiyacı olan hayvanlara bakabilmesini sağlar.

Geçici evler, sürekli yuvalar bulunana kadar, hayvanları sağlıklı ve mutlu kılacak ortamları sağlarlar.

Tüm “hayvanseverler” ve barınak gönüllülerinin bunu anladığına eminim.

Öyleyse, size bir kaç soru sormama izin verin :

Barınağınız, destekçi ağlarını güçlendirmek için ne kadar çaba sarfediyor?

Barınaklarınızın kurtarma grupları ile ilişkileri nasıl?

Barınak yöneticilerinizin geçici evler kavramına bakışı nedir; yönetici, bu kavramı ve gerekliliğini anlıyor mu?

Barınak, ziyaretçilerini geçici evler hakkında eğitmek için ne çaba gösteriyor?

Organizasyonunuz kaç tane geçici eve sahip? Kaç ev şu an müsait?

Özürlü bir hayvana bakabilecek bir eve sahip misiniz?

Barınağınız adına geçici sahiplenmelerde bulunuyor musunuz?

Etrafınızdaki insanları, hayvanları kurtarma konusunda eğitmek üzere her güne ayırdığınız belli bir süre var mı?

Arkadaşlarınızı barınaklardan hayvan sahiplenme konusunda yüreklendiriyor musunuz?

Geçici ev olan ya da örgütünüze yardımda bulunan arkadaşlarınız var mı?

Evet? Hayır? Eger cevabınız HAYIRSA… Neden?

Size düşünecek bir kaç şey…

Devam edecek…

Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com

—–

Sookie

SHELTER REFORM… 2

Hi.. yesterday we provided an introduction to the 10 issues necessary to completely reform the animal welfare movement in Turkey, and most importantly, the way Turkish shelters are run.

There are two issues of extreme importance to the correct handling of the situation, that is the correct implementation of Neuter and Return and the availability of Low-Cost spay and neuter. Those two points are extremely important and we will dedicate one post for each right at the end of the series…

But for now we will continue focusing on giving some sound advice to the Nation’s shelter managers and their volunteers (if any).

1. Rescue Groups are your friends.

In an ideal world, Turkey, with its extremely young population (60% of the population below 30) would have developed a strong network of animal rescue groups. By rescue groups we would understand a group or network of people working with only a goal in mind: The rescue and re-homing of animals in need.
Turkey doesn’t have many of those groups, but there are a few. Let’s Adopt! is one of them, but there are out there smaller groups of amazing people, people willing to do whatever it takes to rescue an animal in need. Those groups routinely try to help shelters in getting animals out, animals with urgent medical needs, handicapped animals, animals in need of special medical care. Routinely those groups and turned away and discouraged from offering their help to overcrowded shelters. Why is that the case? The transfer of an animal to a rescue group would free up scarce space at the shelter, it would reduce expenses for feeding, cleaning, even reduce the need for the inadequate medical care that is the norm in most of those shelters.
Encouraging the creation of rehoming networks, of rescue groups, getting animals out of the shelters is very important and, lets face it, as a rule, Rescue Groups are far more successful at finding suitable homes for the animals than a shelter manager dealing with thousands of dogs ever would. The screening and adoption procedures will always be far better. In a country where shelters are filled to the brim with thousands of animals, if a rescue group is willing to take custody and care for an an animal I don’t see any reason why this should be denied.

Suzie and Oyku

2. Foster homes

The development of a good network of foster homes is crucial to the good functioning of a shelter network. Without it there is a severe limitation to how many lives can be saved. Much to my surprise, until Let’s Adopt! introduced the concept of foster homes and created its own network Turkish society was not aware of the importance of this
function. We have always seen fostering at a low cost way to save lives, improving public relations, extending the reach of an organization, rehabilitating sick and injured animals, or animals with behaviour problems, in short, saving lives.
Every shelter organization should make a BIG effort in developing its own network of foster homes as it allows the organization to take care of animals who cannot survive on a shelter environment, sick or injured animals, or dogs needed human contact and socialization.
Foster homes provide a great setting that keep animals healthy and happy whilst a final home is found.

I am sure all “animal lovers”, shelter volunteers out there understand this… so let me ask you all a few questions:

What efforts is your shelter making to increase its network of supporters?

How is the relationship of your shelters with Animal Rescue Groups?

What is the attitude of your shelter manager to the concept of foster homes?

Does she understand the concept and the need for such a network?

What efforts is the shelter making to educate visitors about the concept of foster homes?

How many foster homes does your organization has? How many of them are available right now?

Do you have a good home to take care of a handicapped animal? Do YOU foster on behalf of your shelter?

Do you dedicate an allocated time daily to educate people around you about rescuing?

Do you encourage your friends to adopt animals from the shelter?

Do any of your friends foster or help your organization?

Yes? No? If the answer is NO… Why not?

Food for thought…

To be continued…

Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com

Yedikule

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ ve SİSTEM DAHİLİNDEKİ BARINAKLAR NASIL İYİLEŞTİRİLİR?..

Türkiye’de, dört ayaklı dostlarımızın durumu maalesef dehşet verici. Ancak bu hafta, durumun ne kadar feci olduğundan bahsetmeyeceğim. Birilerinin foyasını meydana çıkarmak yerine (ki baştan söylemeliyim, birkaç kişinin başı ağrıyacak) çözüm önerileri ve görmekten bıkıp usandığımız sorunlardan kurtulma yolları üzerine odaklanacağım. Sahip Çıkalım! bu sorunları tek başına çözmeyecek, zaten bu mümkün de değil. Türkiye’deki barınakların işleyişi/idaresi konusunda direkt bir yaptırımımız olamaz. (Birkaç harika istisnayı saymazsak), barınakların çoğu, köpekler için, Naziler zamanında kurulan toplama kamplarından farksız. Bu barınakları yöneten kişiler, “hayvan severlik”lerini kaybetmiş ve her gün gördükleri bu manzara karşısında duyarsızlaşmışlardır. Sonuçta, “hayvanlardan sorumlu hayvan dostları” olmaktan çıkıp tıpkı 2500’den fazla hayvanı barındıran Yedikule Barınağı’nda olduğu gibi, birer “hayvan toplayıcısı”na dönüşmüşlerdir.

Türkiye’deki sokak hayvanları, diğer ülkelerdeki hayvanlara kıyasla daha şanslı: Ülkenin son derece katı bir “Öldürmeme” politikası var.

Ancak bu politika maalesef pek bir anlam ifade etmiyor. Yasa, her ne kadar yerel belediyeleri “hayvanları kısırlaştırma ve alındıkları yere gönderme” yönünde kendi stratejilerini geliştirmeleri konusunda yükümlü kılsa ve barınakların görevleri arasında kendi sahiplendirme programlarını oluşturma bulunsa da, gerçek bunun tam tersi: Yerel belediyeler, nadiren uygulanan bu yasayı görmezden gelirken, barınaklara “kazık çakmış hayvan dostları” da hayvanları zincire vurmanın doğru yol olduğuna inanmakta ısrar ediyorlar.

Türkiye’deki barınak sistemini iyileştirmek ve barınakların sorunlarını çözebilmek için her şeyden önce bu durumu düzeltmeyi ve fark yaratmayı istememiz gerek. Boş laflar ve asla tutulmayacak balon sözler işe yaramaz.

Bir sonraki aşama bütün bu hayatları kurtaracak bir altyapı oluşturmayı, bir strateji geliştirip ona bağlı kalmayı, hayat kurtaracak bir plan yapmayı ve her yönüyle başarı ve kayıpları hesaplamayı içeriyor. Kurallar konmalı ve gönüllüler, Türkiye’deki “sahiplendirme” meselesiyle ilgili konuları olduğu kadar hayvanların temel ihtiyaçlarını da anlayabilmek için öncelikle kendilerini eğitmeliler. Ancak kurallar aynı zamanda esneklik de sağlar, sağlamalıdır. Öyle ki, Türkiye’deki barınak yöneticilerinin büyük bir kısmı, hayvanlar konusunda yollarını kaybetmiş ve 21. yüzyıl Türkiye’sinin gerçekleriyle asla bağdaşmayan barınak kurallarına körü körüne saplanmışlardır.

Concentratio camps

Çok sevdiğim köpeğim Simba’nın ölümünün ardından, bir hayvan sahiplenmek için Gürpınar Barınağı’yla görüştüm. Ancak, bütün şaşkınlığıma rağmen, ben “uygun” bir sahip adayı değildim. Çünkü:

1. Bir yabancıydım.
2. Kendi adıma kayıtlı bir elektrik faturam yoktu.

Adı geçen barınağın yöneticisi, benim bütün hayatımı köpeklerle geçirdiğim ve yeni bir hayvan sahiplenmek istediğim o anda dahi evimde dünya nüfusunun % 99’undan çok daha iyi koşullarda yaşayan iki köpeğim olduğu gerçekleriyle kesinlikle ilgilenmemişti. Gürpınar Barınağı yöneticisi bayan, sadece benim milliyetimle, yani Türk olmamamla ilgilendi. Onun sınırlı bakış açısı ve anlayışına göre ben güvenilir biri değildim. Ona göre, barınaktaki bir köpeği bana vermektense, hayvanı zincire bağlı, işkence ve yoksunluk dolu bir hayata mahkûm etmek çok daha makuldü.

Birçok barınak, değişim/yenilik ve ileri görüş eksikliği kurbanı. Bu eksikliklerin bedelini, bu yazıda örneğini okuduğunuz türde barınaklarda yaşayan hayvanlar, harcanan hayatlarıyla ödüyor.

Barınak yöneticilerinin kontrolleri altında kaç bin hayvan yaşarsa yaşasın, her hayvan ayrı bir can, ayrı bir değerdir: Bütün hayvanların duyguları vardır. Ve bütün hayvanlar yanlarına bir dost ararlar, bunun için çırpınırlar. İnanın, hiçbir hayvan, hayvan sever olduğunu iddia ettiği halde, barınaktaki dört ayakları dostlarımızın durumlarını iyileştirme konusunda parmağını bile kıpırdatmayan biri tarafından boynuna geçirilen zincirle yaşamak istemez.

Living in chains

Kontrolleri altında yaşayan hayvanları bulundukları durumdan kurtarabilmek için barınak yöneticileri, halkı heyecanlandırmalı. İnsanları harekete geçirip yapılacak işler konusunda hazır hale getirmeli. İnsanlar, barınakta geçirecekleri zamanın, barınaktaki hayvanların hayatlarında kalıcı farklar yaratacağına inanmalı. Mevcut yapı ve zihniyet devam ettiği sürece, Sahip Çıkalım! İstanbul’daki hiçbir büyük barınakla işbirliği yapamaz: Yedikule, Bahçeşehir, Gürpınar, Ataşehir, Bakırköy, Üsküdar ve diğerleri… Liste uzayıp gidiyor… Ancak benim yapabileceğim, BİZİM yapabileceğimiz şudur: Halkı ve insanları (hayvanlar için) daha iyi bir yol ve hayat olduğu konusunda eğitebiliriz.

Uzun lafın kısası, bu haftanın yazıları özellikle barınak gönüllüleri ve yöneticilerine yönelik olacak. Sahip Çıkalım!’a kulak verin. Çerçevenin dışına çıkıp ufkunuzu genişletin. Halka ulaşın ve her şeyi “yeni ve farklı bir yol” ile yapın, çünkü bugüne kadar izlediğiniz yol ve yaptıklarınız sizi hiçbir yere götürmedi. Götürmediği gibi, korumayı amaçladığınız hayvanların kelimelere dökül(e)meyen acılar çekmesine sebep oldu…
Devam edecek…

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

—–

Is that a life?

HOW TO REFORM THE CURRENT SHELTER SYSTEM IN TURKEY

The situation of companion animals in Turkey is appalling. But during this week I will not be focusing on how disastrous the situation is.
Instead of pointing fingers (and yes, I am sorry but there will be some of that as well) I will focus on showing solutions and steps to be taken to solve to the problems we are all so tired of seeing.
Let’s Adopt! will not be solving those problems on its own, it could never possibly do that. We cannot have a direct impact on the way Turkish animal shelters are run. In their vast majority (couple of wonderful exceptions), those shelters are massive concentration camps for dogs run by shelter managers, “animal lovers” who lost their way and who, through sheer daily exposure and desensitization have progressively become nothing more than animal hoarders and as in the case of Yedikule are happy running camps with over 2.500 animals.

Turkey’s animals have one advantage over stray animals in other countries. The Country has a strict No-Kill policy.

This doesnt’ mean much unfortunately. Whilst the law requests to the local municipalities the implementation of their own programs of Neuter and Return and demands of shelters to establish their own adoption programs the reality is quite the opposite, local governments ignore the law who is seldom applicable, and “animal lovers” entrenched in animal shelters continue believing that keeping dogs in chains is the right way to go.

Yedikule

To solve the shelter situation in Turkey we must first commit to wanting to improve the situation and make a difference. Empty words and vague compromises will not do. The next step involves in putting together the structure to save all those lives, to act following a strategy, a lifesaving plan, measuring success and failures. Rules must be put in place and volonteers must educate themselves first in order to ensure that they understand the real needs of the animals as well as the issues particular to rehoming in Turkey. But rules also allow, and certainly requires, flexibility. The vast majority of shelter managers in this country have completely lost their way and become too rigid with shelter rules who dont correspond with the realities of the XXI century Turkey.

After the death of my beloved dog, Simba, I contacted the Gurpinar shelter to adopt an animal. To my surprise I was not considered eligible because:

a) I was a foreigner.

b) I did not have an electricity bill on my name.

It never mattered to that particular shelter manager that I had dogs all my life, and that at the time I had two dogs living with me in better conditions that 99% of the world’s population. The manager of the Gurpinar shelter could only see that I was not Turkish, hence, in her limited vision and horizons, not to be trusted. To her it was more acceptable to keep the poor animal locked on chains, living a life of torture and deprivation for life.

Chained

Too many shelters suffer from lack of innovation and vision and the direct result is lives being wasted away in shelter like the ones you are seeing in this post

No matter how many thousands of animals live under the control of those shelter managers, each and every animal is a precious life, they all have feelings, they all crave to be with a pack, a human pack and believe me, none of them wishes to spend a single more minute tied to a chain put around his neck by someone claiming to be an animal lover but completely lacking any intentions to improve the lives of those animals.

In order to be able to provide an exit strategy for the animals under their control, shelter managers need to get the community excited, to inspire people and to get them ready for the task at hand, to make them believe that the time spent in that shelter will make a permanent difference in the lives of those animals. Under their current structure/mindset Let’s Adopt could never agree to work with the management of any of the major Istanbul shelters, Yedikule, Bahcesehir, Gurpinar, Atasehir, Bakirkoy, Uskudar… the list is endless.. but what I can do, what WE can do, is to educate society and to educate those people that there is a better way.

Hunter

So, this weeks posts will be specifically addressed to all shelter volunteers and managers of Turkish shelters. Listen to what Let’s Adopt has got to say, think outside the box, reach out to the community and do things differently because what you’ve been doing so far has got you nowhere and has caused untold suffering to the animals you intended to protect…

To be continued…

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com