Protesto III
Eylemi

Arkadaslar, otobüsle gelecek olanlar için:
Mecidiyeköy – Göktürk 48 (Gidis-Dönüs 120 dk)
9:10 – 9:35 – 10:00 – 10:25 – 10:50
Topkapi – Göktürk (Gidis-Dönüs 110 dk)
9:00 – 9:20 – 9:40 – 10:00 – 10:35 – 11:00
Bölgeden baska otobüs geçmiyor. Lütfen soföre HASDAL BARINAGI deyin ki nerede indirecegini bilsin. 11:30 da orada olacagimiza göre 10:30 – 11:00 gibi otobüslere binmek gerekecektir.
Bütün bilgiler www.iett.gov.tr sayfasindan tüm detaylariyla alinabilir.

HASDAL PROTEST EVENT HERE

Pipas and Romina

Dear Friends,

Those who were yesterday at the demonstration in Hasdal, and all those who watched the pictures of the event will remember the three little puppies who were found at the door of the shelter.

They were three little fur balls, as sweet as it gets.. incredibly cute.. unfortunately upon close inspection we could see things were not well..

One of them, a young female had her lower jaw dangling, completely broken, the skin of the jaw had also been torn apart.

The other, a second female was also in a very bad state, in her case she had a broken leg AND a massive hernia in her stomach.

The third one was in a better shape and he was rescued by one of our members.

The two dogs in worst conditions were taken to the vet, and as it tends to happens in those cases all the responsibility has been dumped on me. It seems logical to people to dump all financial responsibility for their rescues and I am now responsible for the bills, and for the rehoming of those two animals.

We are going to handle things differently this time. There were quite a few of us at Hasdal yesterday. You know precisely who you are, most of you got to touch and handle those puppies.

I am going to request from you something. I want each one of you to send 20 liras to our vet. This should help covering part of the bills for the treatment of those two puppies. The group will rehome them following our usual procedures.

Very often people ask me.. how do you pay for all of this? Normally is me, sometimes, very rarely, people help. This time it will be different. This time is YOUR chance to make a difference.

Pls drop me an email and I will give you the bank account details of our vets.

20 liras… think about it… I am expecting your emails.

Kind regards

Viktor.

Deniz, the Future

Bugün yine Hasdal Rehabilitasyon Merkezi’ndeydik, bu defa soğuk kanlı köpek katillerine karşı tek başımızaydık.

Hasdal tüyler ürpertici bir yer… Hepimize, milyonların yok olduğu Nazi ölüm kamplarını hatırlatıyor. Oldukça “düzenli” bir yer.

Kafesler, kulübeler, park yeri, ofisler, ameliyat odaları, güvenlik görevlileri, kocaman tabelalı harika bir giriş…

İçerde, çığlık çığlığa köpekler, köpek dışkısı ve idrarıyla kirlenmiş fayanslı bölmeler, belli ki işlerinden nefret eden orta yaşlı adamlar… Bize tepkisizce bakıyorlar, köpeklere ise nefretle. Bu insanlar neden adı “Rehabilitasyon Merkezi” olan bir yerde çalışır? Ne gibi bir “rehabilitasyon” gücüne sahip olabilirler dersiniz?

Çelik kapıların dışında bisikletleriyle gelmiş çocuklarla konuşuyoruz. Görevlilerin uzun sopalarla köpekleri dövdüklerine, zincirli köpekleri çekiştirip arabalara doldurduklarına, onları dönüşü olmayan yolculuklara çıkardıklarına tanık olduklarına yemin ediyorlar.

Onlara bu olayları fotoğraflalamalarını söylüyoruz. Peki, diyorlar…

Jandarma yine orada… Çok çok kibarlar, çok zarifler, çok anlayışlılar. Ban yaklaşıyorlar ve kimliğimi görmek istiyorlar. Belli ki katılımcılardan biri onlara hakkında bir sürü tutuklanma emri olan, hayvan ve uyuşturucu ticareti yapmaktan aranan biri olduğumu söylemiş.

Adım çabucak temizleniyor ancak insanlığa olan zaten bir parçacık güvenimi de sorguluyorum bir yandan.

Bu korku tüneli, kanunlarımızın ayaklar altına alındığı bu yer, otoritelerin korumaları (!) altına bırakılan hayvanları düzenli olarak katledip öldürdükleri bu ölüm kampı, gururla ayakta, ölüm, acı, kan ve nefret üreten devasa bir hiçliğe bakıyor…

Hayvanlardan nefret, uygarlıktan nefret, insanlıktan nefret, yasalardan nefret, masumiyet ve incinebilirlikten nefret, kendinden nefret…

Kaçamayanları öldürmeyi ve onlara işkence yapmayı durduramayanlardan tiksiniyoruz yine. Yine insanlıktan nasibini almamışlarla aynı “insanlık” tanımıyla adlandırıldığımız için rahatsız oluyoruz.

Ölü köpekciklerin ve şeker kediciklerin resimlerinin altına “aaaahhh” ve “oooohhh” yazmayı, pasif ve korkakça evde oturmayı bu protestoya katılmaya tercih etmiş bizlerden yine utanıyoruz.

Bu tüm ilgililere mesajımız: Durmayacağız! Dinlenmeyeceğiz! Dünyayı hayvanlarımız, çocuklarımız ve kendimiz için daha iyi bir yer yapacak, değiştireceğiz!

Öldüreceksiniz, ve biz resimlerinizi ulusal medyaya yayacak ve üzerlerine KATİLLER yazacağız!

İşkence yapacaksınız, ve emin olun hem işinizden olacaksınız hem de ASLA bir başka işe alınamamanızı sağlayacağız!
Otoritenizi kullanıp birşeyleri ört bas edeceksiniz, ve öyle çok duyulacak ki insan içine çıkamayacak hale getireceğiz sizi!

Bu bizim sözümüz!

Şimdi sizinkini duyalım…

Deniz, the future

Today, we were at Hasdal Municipal Rehabilitation Center again, this time rallying alone against a cold blooded gang of dog killers.

Hasdal has an eerie feeling… It reminds all of us of those monstrous death camps once run by Nazis, where millions perished. It has plenty of “order”. The cages, the huts, the parking area, offices, operation rooms, security guards, a spectacular entrance with a big sign…

Inside, dogs screaming, tiled floors dirty with dog excrement and urine, middle aged men who clearly hate their jobs… They look at us in apathy, they look at the dogs with hatred. Why would such people work in this place which is called a “Rehabilitation Center”? What power of rehabilitation do you think they have?

Outside the steel doors we meet local kids on their bikes. They swear they watch regularly the workers of the shelter beating the dogs with big sticks, pulling them out in chains, dragging them onto vans, taking them to journeys from which they never return…

We ask the kids to photograph the incidents? They agree…

Again, the Jandarma is there… They are very very polite, very kind, very understanding. They single me out, wanting to see my ID Card.

Apparently one of the attendants has informed them that I was a drug and animal traffickers with many arrest warrants to my name. I get cleared immediately but my faith in humanity, which is very minimal anyway, is very questionable now…

This chamber of horrors, this place where the laws of this country is made a mockery of everyday, this death camp where poor animals entrusted in the care of authorities (!) are massacred and murdered routinely, stands proud. It looms over a vast wasteland producing death, pain, blood and hatred.

Hatred of animals, hatred of civilisation, hatred of humanity, hatred of laws and regulations of our country, hatred of innocence and vulnerability, hatred of self…

We are once more disgusted with those who never will stop killing and torturing who can’t run away. We are once more disturbed by the fact that we share the same definition “human” with those who have no part of humanity in them.

We are once more embarrassed by ourselves, who refuse to be a part of this demonstration, choosing instead to passively and cowardly stay at home and write “ahhhh, ohhhh” under the pictures of dead puppies and sweet little kittens.

This is a message to all concerned: We will not stop! We will not rest! We will change the world and make it a better place, for our animals, for our children, for us!

You will kill, and we will we make sure you are plastered all over the national media with KILLERS written over your faces!

You will torture, and we will make sure you will not only lose your jobs but you will never be employed by anyone again!

You will use your authority to cover up, and we will expose you until you can never go out in public!

This is our promise!

Let’s hear yours!

Viktor Larkhill

V.larkhill@googlemail.com