Baby

Baby: Bazen kaybedebiliyoruz.

Sevgili arkadaşlar…

Hayat kurtarmak için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz, en zor durumdaki hayvanlar için en harika çözümler bulunsun diye iletişim ağımızı genişletmek için sonsuz çaba gösteriyoruz ama yine de, bazen kaybediyoruz.

Üç gün önce, tam uyumaya gidecekken karşıma çıkan resim işte buydu.

Sokakta bir yavru kedi bulunmuştu. Ön sağ ayağının tümü omuz hizasından kopmuş, ön sol ayağı da kötü şekilde yaralanmıştı.

Ona “Baby” adını verdik.

Baby’nin başından hangi korkunç şeylerin geçtiğini bilmiyorduk.

Hemen durumla ilgilenmeyi önerdik, bebek için geçici bir ev bulundu ve birkaç gün içerisinde de temelli sahibine kavuştu.

Baby dün gece savaşını kaybetti. Zayıflamış bedeni daha fazla dayanamadı.

Kurtarabileceğimiz, bazıları tamamen umutsuz durumda olan  daha başka pek çok hayvan var. Eğer bizlere bu zor durumlarda yardımcı olabileceğinizi, kalıcı bir yuva bulunana kadar bu hayvanlarla ilgilenebileceğinizi, onlara geçici ev sahipliği yapabileceğinizi, ya da temelli sahiplerinin kendiniz olabileceğini düşünüyorsanız benimle temasa geçmenizi istiyorum.

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

——

Baby

Dear friends..

We do all we can to save lives, we do our best to network so that great solutions are found for the most desperate animals, still, sometimes we loose.

This is the image that confronted me three days ago, just before going to bed.

A kitten had been found on the streets. The entire front right leg was missing, at shouder level, her left leg was badly injured as well.

We called him, simply, Baby.

We will never know what horrific thing happened to Baby.

We immediately offered to take care of the situation, a foster home was found for the baby, a couple of days later a final adoptant was found.

Baby lost her battle yesterday night. Her weakened frail body gave up.

We have many other animals to save, some in absolutely desperate cases. I want you to please contact me if you think you can be of help dealing with those cases, either by fostering and caring for them until a final family is found or by becoming that final home yourself..

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

MAXY!!!

Kuvvetle muhtemel, dünyadaki en tatlı bebek…
Henüz 10 günlükken kurtarıldı…miniminnacıktı, ismini MAXY koyduk!!! Umut ediyoruz ki, bu onu hayata döndürecek…
Maxy’nin iyi bir yuva bulabilmesi için bize yardım edin…
Lütfen profillerinizde paylaşın…

v.larkhill@googlemail.com

—

MAXY!!!

Quite possibly the cutest pup in the… world…
He was rescued when he was only 10 days old… he was so mini we called him MAXY!!! in the hope this would help him move forward in life..
Help us find a good home for him..
Please share it in your profiles..

Contact me:
v.larkhill@googlemail.com

Let's Adopt Global Community

Dünya üstündeki Sahip Çıkalım! üyelerinin lokasyonlarını harita üzerinde belirleme. Bu harita, lojistik ve kordinasyon konularında etkileşim içinde olmamızı sağlayacak.

- Yeniden yuvalandırmalar sırasındaki lojistik
-Belli bir lokasyonda bulunmalarına ihtiyaç duyulan gönüllüler
-Geçici ailelerin kordinasyonu
-Uçuş gönüllülerinin kordinasyonu
-Güvenilir doktorların bulundukları yerler
-İstanbul Barınaklarının bulundukları mevkiler

Lafın kısası…Nerede olduğunuzu bilmeye ihtiyacımız var. Bunu yaparken, elbette kişisel gizliliğinizi koruyun, fakat yine de olabildigince belirleyici olmaya çalışın; bu, sırası geldikçe çok daha verimli çalışmamızı sağlayacak.

Kamuya açık – Herkesle paylaşılabilir. Bu harita, arama sonuçlarında ve kullanıcı profillerinde görünecektir.

Haritaya erişmek için lütfen buraya tıklayın:
http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=104458736908421444920.000477bacbb7543827d94&z=5

Sizi, kendi lokasyonunuzla beraber, güvendiğiniz veterinerlerin mevki ve detaylarını da haritaya girmeye davet ediyorum.

Bu ortak bir çalışma ve ortak bir çaba olacak. Bu ortak kaynağın başarısı (ya da hatası) sadece üyelerimizin katılım oranına bağlı olacaktır.

En iyi dileklerimle,

Viktor

V.larkhill@googlemail.com

Istanbul view

—–

Istanbul view

Mapping the location of Let’s Adopt! members worldwide.  This interactive map will be used for logistical and coordination issues

- Re homing logistics
- Volunteers needed at an special location.
- Coordination of foster homes
- Coordination of flight volunteers.
- Location of trusted veterinary doctors.
- Location of Istanbul Shelters.

In short.. we need to know where you are. Please be as specific as possible whilst keeping the level of privacy you wish, it will help us be more efficient when the time comes.

Public – Shared with everyone. This map will be published in search results and user profiles.

To access the map pls click here:

http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=104458736908421444920.000477bacbb7543827d94&z=5

I would like to encourage you to ad your location as well as the location and details of those vets you trust.

This will be a collaborative effort. The success (or failure) of this common resource will depend exclusively on the degree of input of our members.

All the best

Viktor

v.larkhill@googlemail.com

Shared resources

Meral Olcay

Dün Parvo’yla savaşan Şarap’ın hikayesini yayınladığımız mesaj yorumlara boğuldu.

Bugün, Yedikule Barınağı yöneticisi Meral Olcay’ın aşağıdaki bildiriyi yayınladı. Bu cevabı saygıyla, ve adaletli eleştiri ve manlayışlılık adına yayınlıyoruz. (Yorumlarım mesajın altında.)

Meral Olcay

29. Ekim 2009şarap ve nice şarapların hikayesi Şarap dedim çünki facebook da gene aynı xx grup daha önce plaka hakkında yazılan yazı yorumlarla yargısız gibi yargısız infaz yapmıştı.  Şarap la ilgili bu grupda haber yapıldığını bilmiyordum,zamanım yokki site site dolaşıp bakayım..

Üstelik 6 saatte 52 yorum yapılmış.Tesadüf bir arkadaş vasıtası ile bu grupta yazılmış olan şarap ın hikayesinden haberdar oldum , okudum ve yorumlarıda gördüm.

Ben facebook a çok anne geldi, bebek geldi süt bisküvi ihtiyacı var diye yazdığım yazıma hiç yorum ,cevap alamamışken, şarap hikayesinin reytingi fazla oldu sanırım bu kadar yorum aldı..

En kolay şey zaten pc başında eleştirmek,tek taraflı yazıp yargısız infaz yapmak oluyor, elini taşın altına koymak değil..

Gelelim şarabın hikayesine.

Şarap barınağımıza 2 gün önce gelmiş sokakdan bulunmuş 1AYLIK ancak bir yavru idi.. Yazıldığı gibi 1.5 AYLIK değil(1.5 aylık olsa idi hemen aşı proğramına girerdi). Efe bey ve arkadaşı Gonca hn barınağımız geldi ilk görüşmemizi yaptık, görüşme sırasında yedikuleye gelmeden önce üsküdar ve ümraniye barınaklarına gittiklerini,çok iyi karşılanmadıklarını ümraniyede aradıklarını bulamadıklarını ,üsküdar barınağında da içeri bile alınmadıklarını söylediler..Bunun üzerine o kadar uzak yoldan sizi araştırdığımız için yedikuleye geldik dediler,ve yedikulede bir muhatap bulduklarından dolayı sevindiklerini belirttiler..

Öğrenci olmalarından dolayı köpek bakmanın büyük sorumluluk gerektirdiğini, hayatlarının daha başlangıcında olan insanlar için çok iyi düşünmelerini söyledim..

Geri dönüşü olmadığını ve en az 15 sene yaşayacak bu canlıyı almaya karar veriyorsunuz iyi düşünün dedim.

Gonca hn biz bunun bilincindeyiz ,sorumluluk sahibiyiz istiyoruz dediler..

Gerekli başvuru ve evraklar için perşembe günü geleceklerini bildirdiler..Çok istekli olduklarından perşembe yerine çarşamba günü arayıp geldiler..

Ben kendileri için en uygun köpeğin yavru olabilecegini , yeni gelen yavruların hemen ortama uyum sağlayabileciğini belirttim.

2 gün önce sokakda bulunan yavruyu ,özel bölümden kucakda getirdik ..

Özel bölüm diyorum ,çünki gönüllü hizmet veren bir barınakda hayvan sağlığı çok önemlidir, Şarap sadece yavruların olduğu bölümde idi ve o bölüm her gün dezenfektan yapılıyordu..

Bebeği çok beğendiler ,zaten çok hareketli idi ,hemen kucakta efe bey ve gonca hn ı yalamaya başladı..

Gayet sağlıklı görünümü vardı ,burnu ıslakdı ,kendilerine uyarıda bulunduk yavru oldugu için henüz aşı olma durumu söz konusu değil çünki 1.5 aylık olmadan aşı olamaz ,ancak 15 gün sonra aşıları başlayacak o nedenle dikkatli olun ,yıkamayın dışarı gezmeye çıkarmayın şeklinde…

Ayrıca hemen konserve mama açıp bebeğe yemesi için verdim ,anında yedi,sağlıklı hayvan yemeği iştahla yer sağlıksız hayvan yemez dedim..

Yani düşünün 2000 kusur köpekle uğraşıyoruz ve sahiplenmek için gelen kişilerle de bu kadar detaylı görüşme yapıyoruz . Bizi devamlı arayabilirsiniz bir sorun oldugunda diye de belirttim..

Veteriner hekimimiz tel nolarına kadar verdi..

Şimdi düşünmenizi istiyorum bir barınak var ,köpek almak için gittiğinizde sizi hiç araştırmadan alın gidin hangisini beğenirseniz deniyor , bir barınak var çocuk verir gibi sizi araştırıyor ama bu bile göstermelik deniyor (efe bey ve gonca hn tarafından) demekki ben al git deseydim benimle bu kadar uğraşmayacaklardı ,hesap soramıyacaklardı..

Yedikule

Ertesi gün vet hekimimizi aramış ishal olduğunu söylemiş vet hekimimiz ,getirin bakalım demiş ,başka ne demeliydi sizce, barınakda onlarca hayvanla ilgilenirken ,sahiplendirdiğimiz köpeğin evine gidip mi müdahale etmesi gerekirdi..

Sahiplenme formunda diyoruz ki köpeğiniz hastalanırsa veterinere götürmeyi kabul ediyormusunuz ?evet cevabı vermiş efe bey!! yani kabul etmiş buna rağmen hesap sormak haksızlık..

Devam ediyorum efe bey akşam saat 20.30 gibi geç saat te beni aradı ben hala barınaktayım eve gidememişim bebeklerle ilgileniyorum bir ilaç bulmanızı istiyorum dedi ,söylediği ilaç piyasa zor bulunan bir ilaçdı,müadil ilaç olabilir mi onları bulabilirim dedim ve ardından.. şarabı barınağa getirin ,bizim çalıştığımız tam teşekküllü kliniğe gönderelim bakalım dedim..

Web sitemizde onlarca hastayı tam teşekküllü klinikde tedavi olup iyileştirdiğimizin fotoğraflarla ispatı var..Tabii kötü niyet olunca yargısız infaz çok kolay oluyor..

Hayır biz veterinerimizden memnunuz dedi..Akşam saat 9.30 a yaklaşıyordu tekrar aradım aklım şarap da kalmıştı,nasıl dedim yatıyor başında bekliyoruz dedi ..

Kendisine yarım saate yakın anlattım pet shopdan satın aldığınız bebekde bile bu tür riskler olabilir..

Siz bize araştırma yapıp geldiğinizi söylediniz ,aşısı başlanmamış henüz sokakdan gelmiş bebek köpeklerde her zaman risk vardır, Gonca hn da köpek sahibi olduğunu görüşmemizde söylemişti….(Tecrübeli olması gerekir diye düşündüm).

Barınaklarda sokaklardan gelen yavru bebeklerin yaşam ihtimali zayıftır..

Biz yedikule olarak bebekleri ayrı bölümde tutuyoruz ve ilk olarak eger iç ve dış parazitin zamanı gelmişse yapıyoruz ,özel gıdalarla besliyoruz ki yaşasınlar diye..

Bu kadar gönülden ilgi ve alakaya karşı, şarapla ilgili yazılan yorumlardaki haksız eleştiriler hiç de hoş değil.. Şunu bilmenizi isterim, insan bir yeri, kişiyi eleştirecekse önce bilgi sahibi olmalı ve tek taraflı dinlememeli ..

Efe bey sabah veterine gidip bizi aratacağını söyledi ve o gün hiç ses çıkmadı.. Ben bir sürü trafik kazası hasta gelmişken, annesiz bebekler akınına uğramışken, her gün onlarca köpek bırakmak için başvuran telefonlarla boğuşurken, köpeğini terk edecek kişileri, bırakmayın yazıktır diye ikna etmeye çabalarken o yoğunlukda , sadece şarap ı düşünecek halde olamazdımm, çünki geride 2000 kusur şarap var beni bekleyen, yardıma ihtiyacı olan..

Bir şarap için uğraşmaları doğal artık onların köpeği..Canım kadar seviyorum diyor efe bey daha 24 saat olmadan aldığı köpeği,

BEN 12 SENEDİR EMEK VERİYORUM NİCE ŞARAPLARA

demekki bu kadar çabuk bağlanabiliyor insan köpeğine.

Geçtiğimiz haftalarda Sahip Çıkalım! Türkiye’de barınak reformu hakkında 3 yazı yayınladı. Yayına hazır 2 yazımız daha var. Meral
Olcay ve diğer barınak yöneticileri ile barınak yönetimindeki idarecilerin bunları okumasını önemle tavsiye ediyoruz. Makaleler aşağıdaki linklerde bulunabilir.

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 1

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 2

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 3

Eğer bu konu sizi ilgilendiriyor, etkiliyorsa bu mesajın altına yorumlarınızı yazmayı ihmal etmeyin.

V. Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

Şarap

Biz Şarap’ı geçen hafta çarşamba günü Yedikule Hayvan Barınağından aldık. İlk gittiğimizde internet sitesinde formu doldurmamızı, daha sonra gelmemizi istediler. Gittik, istenilen formu, evin fotoğraflarını gönderdik. Birçok maddesi olan ( Hayvan kötü bakıldığında el konup geri alınır, yılda 2 kez barınaktan seçeceğimiz bir dost köpeğe yardım etmemiz gerektiği, herhangi bir durumda önce barınağa gitmemiz gerektiği, bunları yapmadığımız takdirde, köpeğimizi geri alma hakları olduğu ve dava açma hakları olduğu gibi.. oldukça göz korkutucu, ama özendirici hiçbir niteliği bulunmayan) bir belgeyi imzaladık. Üstelik bu kadar hevesle almak istediğimiz yavru için oldukça sıkı bir mülakattan geçirildik. Ben sandım ki, bu kadar dikkat edilerek, çok zor verilen yavrular, aynı şekilde takip ediliyordur.

Şarap’ı aldığımız gün, ordaki veteriner! bize ilk gün ishal olabileceğini söyledi. Şarap’ı eve getirdikten 1 saat sonra ishali başladı. Ve 1 gün boyunca hiç geçmedi.Ertesi gün Şarap kustu. Oldukça telaşlandık. Çünkü ona çok iyi baktık. Hiçbir şeyi yadırgamadı, oynadık, uyuttuk, taradık, yemeğini yedi severek. Ancak yine de sabah olduğunda keyfi kaçmıştı. Meral Hanım, ( bize köpeği veren Barınak
yönetiminin başındaki hanım) bize herhangi bir sorun olduğunda aramamızı söylediği barınak veterinerini aradık. Bize tek söylediği ”

Şarap

Hıı, hastalandı demekki. Getirin, bakalım. ” Bu kadar! Herhangi bir uyarı, ne olabileceğine dair bir bilgi, ya da herhangi bir öneri yok. Biz Anadolu Hisarındayız. Yani Yedikule’ye gitmemiz sabah trafiğinde en az 1 saat sürüyor. Ki, Şarap’ın hali bile yok gözünü açmaya. Bu ilgisizlik karşısında ben kendi özel veterinerime götürdüm Şarap’ı.

İyiki de öyle yapmışım. Hemen antibiyotik tedavisine başlandı. ( Bu arada sadece ishaldi, ve birkaç kez kusmuştu.Başka hiçbir şeyi yoktu).  Günde 2 kez veterinere gidiyorduk.

Ertesi sabah, ateşi 40′a çıktı, hemen veterinere gittik, serum takıldı. Veteriner hekimimiz, bize, Şarap’ın durumunun ağırlaştığını, kanlı ishal olmasından endişe ettiği için gözetim altında tutmak istediğini söyledi. Zaten biz de bu hastalıktan endişelendiğimiz için ilk günden itibaren tedavisine başlamıştık.

O gün serumu devam ederken, altına kaçırmaya başladı. Ve 1 saat kadar sonra jel gibi bir dışkı ve kan parçaları gelmeye başladı. O an beynimden vurulmuşa döndüm, ellerimle beslediğim köpeğim, 1 günde 300 gram verdi. zaten 1 kilo 700 gram bir köpekten bahsediyorum. Ne kadar ciddi bir oran olduğunu anlayabilirsiniz. Kanlı ishal olduğu kesinleşince, ilaç tedavisini ona göre devam ettirdi veterinerimimiz. Ancak bize yaşamasının zor olduğunu, biz onu barınaktan almamış olsaydınız, bugün asla uyanamazdı dedi.Ve parvolglob isimli bir ilaç gerektiğini, bulamamamız halinde yaşama şansının %50 olduğunu söyledi.

Şarap

Tam 24 saat boyunca, hiç uyumadan, gözümüzü kırpmadan, 10-12 arkadaş ilacı aradık. Ecza depoları, internet siteleri, paylaşım siteleri, veterinlerler, klinikler, hatta yurtdışındaki ilaç şirketleri.

Görüşmediğimiz yer kalmadı. Ancak sonuç , ne yazıkki olumsuzdu. Bir arkadaşım Viktor’a anlatmış durumu, sabaha karşı 2 buçuk gibi arkadaşım beni aradı ve ilacı bize verebilceklerini söylediğinde sevinçten saatlerce ağladım.

Ama önce şunu söylemek istiyorum devamını yazmadan önce, bu ilaca ihtiyaç olduğunu öğrendiğimde, Efe ( erkek arkadaşım , Şarap her ikimizinde köpeği ) , Meral Hanım’ı aradı, ve durumu anlattı. Ancak hiç beklemediğimiz bir tepkiyle karşılaştık. Efe’ye söylediği şey, bu hayvanın bu mikrobu barınakta kapmış olsa dahi, hastalığın kuluçka döneminde olabileceğini ve farketmemiş olduklarını söyledi. Gerçekten böyle de olabilir. Buraya kadar sözüm yok. Ancak, ben Şarap’ı alırken, Gençlik hastalığı olup olmadığını sorduğumda, yok demişlerdi. Ve ishal olabilir panik yapmayın demişlerdi. Üstelik daha ertesi sabah, veterinerini aradığımız halde, bize sadece hastalanmıştır gibi basit ve önemsiz bir cevap vermekten öteye gitmemişti. Ancak Meral Hanımın Efe’ye cevabı ve savunması nedir sizce ? ” Kız arkadaşınız daha önce köpek beslediği için ben ona güvendim biliyordur die söylemedim. ”

Şarap

Ben, senelerdir çeşitli köpekler baktım. Kangallarımda oldu, Alman kurdumda, Şu anda da çok sağlıklı 3 yaşında bir Golden oğlum var.

Tabii ki bu kadar küçük ve barınaktan alınmış bir yavrunun hangi riskleri taşıdığını biliyorum. Zaten bu kadar bilgim olmasaydı,
onların savunduğu gibi , ishal olabilirmiş önemsiz deyip otursaydım, şu anda Şarap yaşıyor olacak mıydı ??

Biz günlerdir uyumuyoruz. Yemek en son ne zaman yedim hatırlamıyorum. Ama hiç şikayetim yok. Ben bir dakika bile umudumu kaybetmedim. Şarap’a onun iyileşeceğini bana güvenmesini söyledim hep. O da bizi haksız çıkarmadı, direndi. Hatta ben yemek yemesini istiyorum diye kendini zorlayıp yemeye çalıştı. O bizden bile güçlü çıktı, ,iyiki.

Şarap

Benim bebeğim, Türkiye’deki belki binlerce parvo hastalığına yakalanmış, ve kurtulmuş sayısı çok az köpekten birisi. Ben, ve Şarap
şanslıymışsız ki, sizin gibi insanlarla karşılaştık. Bize her konuda maddi, manevi destek veren veteriner hekimimiz Fikriye Hanım, ve
Viktor Larkhill olmasaydı, şu anda yaşıyor olmayacaktı, maalesef.

Bu hastalığın tek sebebi, zamanında aşılanmamış olması. Ve / Veya, bu hastalığı taşıyan köpeklerle aynı yerde kalmış olması. İlacın
Türkiye’de satışının belli insanların tekelinde olması ve bulunamaması ayrı bir konu. onun için sayfalarca yazı yazmak gerek. Benim
anlamadığım tek şey, biz günlerce sorguya çekilir gibi kendimizi anlattık, ikna etmeye çalıştık ona iyi bakacağımıza. Formlar
doldurduk, geri alınabilir gibi bir maddenin bile altına imza attık.

Neden? Barınaktan alalım, ordaki bir yavruya yardım edelim diye. Ama biz gözümüz gibi baktığımız bebeğimizi kaybetseydik, bize söylendiği gibi onlar da yavrumuza iyi bakmamış oldukları için dava açma hakkına sahip olabilecek miydik ? Hayır!

Burda bir adaletsizlik var. Ben, ve erkek arkadaşım Efe, öğrenciyiz. 1 haftadı günde 6 saat tedavi altında, 1buçuk aylık bir köpeğin, nasıl büyük bir maliyete sebep olduğunu tahmin edebilirsiniz. Çünkü durumu kritikti ve özel bakıma ihtiyacı vardı. Biz öğrenci olmamıza rağmen, ona bu hayatta bakılabilecek en iyi şeklide baktık. Veterinerde tedavi görürken bile insanlar inanamayarak baktılar bize. Şimdi sormak istiyorum, biz elektrık faturamızla ikametgahımızı kanıtladık, altına imza attığımız belgeyle iyi bakacağıma söz verdik, canımızı dişimize taktık, işe, okula gidemedik. Herşey bir yana, çok korktuk. Şanslıyız ki, kurtardık. Ama ya olmasaydı ?

Şimdi, siz köpeklere gerçekten iyi baktığınızı kanıtlayabilir misiniz ?? Gerçek gönüllüler, bir barınak adı altında gönüllü olanlar değil illa.

Sarap

Ben GÖNÜLLÜYÜM. bebeğime gönlümle baktım, bakmaya da devam edicem. Gönüllü olmak ne o kağıt üstündeki imzayla, ne de barınak yöneticisi olmakla olmuyor. Keşke Gönüllü olsaydınız!

Ne ilaç bulmamıza yardım ettiler, ne de tekrar arayıp durumu nedir diye sorma zahmetine girdiler.

Bugün, Şarap oldukça iyi. Dün gece yemek yedi. Hiç kusmuyor. İshali düzeldi. Artık kendine geliyor, hayati tehlikeyi atlattı. Bunun için hayatım boyunca minnettar olucam, destek olan herkese, ve en çok size. Son sözüm şudur; bu acıyı yaşamış bir insan olarak, hiçbir barınak ve ya kişiyi suçlamadığımı, ancak sistemin yanlış işlediğini söylemek istiyorum. Gönüllü olmak yalnızca sevmekle olmuyor. İlgi, bakım, özen de gerektiriyor. bu örnek sizi barınaklardaki köpeklerden uzaklaştırmasın, tam tersine daha çok sahip çıkın! o barınaklara bu kadar büyük sorumluluklar vermeye bile gerek kalmayacak günlerin gelmesini umut ediyorum. O gün gelene kadar, bir barınak gezin, gerçek gönüllülere destek olun, hayvanlara yardım edin. Hayat kurtarmak bizim elimizde.

Sarap

Ancak yanlışı düzeltmemek, söylememek, en az yanlışı yapanlar kadar suç. bu yazımın sebebi, budur. Ben, doğru olanı yazmakla yükümlü hissediyorum kendimi. Başka bir Şarap hastalanmasın, ölümden dönmesin diye.

Ve siz bir tek nefes daha alsın diye köpeğinizin gözlerinin içine bakarken, onlar arayıp ” o bizim de köpeğimiz ” dediklerinde, bunun sadece boş bir laf olduğunu görmemk için.

Gönüllü olan, gönlüyle seven herkese teşekkür ediyorum.

Gonca Gökçek

Yaşadığınız “barınak” hikayelerini bizimle paylaşın, barınak cehennemine beraberce çozüm bulalım.

v.larkhill@googlemail.com

Crispy with friends

Merhaba,

Dün, Türkiye’deki hayvan hakları hareketini ve  en önemlisi, barınakların işletilmesini tamamen değiştirmek üzere 10 gerekli maddeyi kapsayan bir giriş yapmıştık.

Durumu, düzgün bir şekilde ele alırken, hayati önem taşıyan iki konu var: Bunlar Kısırlaştırma ve Yerine Bırakma’nın doğru uygulanımı ve düşük maliyetli kısırlaştırmanın erişilebilirliği. Bu iki nokta, inanılmaz derecede önemli. Bu sebeple, serinin sonunda bu iki konunun her biri için ayrı bir yazı yayınlayacağız.

Fakat şimdilik, Devlet’in barınak yöneticileri ve gönüllülerine (eğer varlarsa) bir kaç sağlam öğüt vermeye odaklanacağız.

Hero at home

1. Kurtarma Grupları Sizin Arkadaşlarınız:

“İdeal” bir dünyada, Türkiye, sahip olduğu genç nüfus nüfusun büyüklüğü (nüfusumuzun %60′ı 30 yaşın altında) sayesinde hayvan kurtarma gruplarından oluşan geniş bir ağ kurabilir. “Kurtarma grubu” denildiğinde, tek bir amaç için toplanarak bir ağ oluşturmuş insanlar aklımıza geliyor, amaçları: Zor durumdaki hayvanları kurtarma ve onları yeniden yuvalandırma.

Türkiye’de belirttiğimiz gruplardan sadece bir kaç tane var. Sahip Çıkalım! bunlardan sadece biri. Bununla beraber, daha küçük gruplar halinde bir araya gelmiş harika insanlar da var, zor durumdaki bir hayvanı kurtarmak için ne pahasına olursa olsun gönüllü olan insanlar… Bu gruplar, rutin bir şekilde, barınaklara giderek, hayvanları kurtarmaya, tıbbi yardıma ihtiyacı olan, özürlü ve özel bakım isteyen hayvanlara yardım etmeye çalışıyorlar.  Sürekli olarak, bu gruplar, tıklım tebeş dolu olan barınaklara yardım etme isteklerinden vazgeçiriliyorlar, cesaretleri kırılıyor. Durum neden böyle? Bir hayvanın kurtarma grubuna aktarılması, az da olsa barınakta bir yerin açılmasını, yiyecek ve temizlik gibi masrafların azalmasını sağlar. Hatta, zaten az olan ve Türkiye’deki barınaklarda bir gelenek haline gelmiş olan tıbbi bakım eksikliğinin daha da aza indirgenmesine yardımcı olur.  Kurtarma ve yeniden yuvalandırma gruplarının oluşturulması ve hayvanların barınaklardan kurtarılmalarını desteklemek çok ama çok önemli, gelin bununla yüzleşelim. Kural olarak, kurtarma grupları, hayvanlara uygun yuvalar bulmada, aynı anda yüzlerce köpekle ilgilenmek zorunda olan barınak yöneticilerinden çok daha başarılılar. Koruma ve sahiplendirme kuralları her zaman çok daha iyi. Barınaklarının binlerce hayvanla ağzına kadar dolu oldugu bir ülkede, bir kurtarma grubu sorumluluk almaya ve hayvanları koruyup  kollamaya gönüllü ise, buna karşı çıkılmasını anlamam mümkün değil…

Tarcin

2.Geçici Evler:

Geçici aileler arasındaki iyi iletişimin korunarak geliştirilmesi, bir barınağın ağının sağlıklı bir şekilde işlemesinde ciddi önem teşkil eder. Bu olmadan, kurtarılabilecek canlar, ne yazık ki  sınırlı  kalacaktır. Let’s Adopt! “Geçici Evler” kavramını ortaya koyana ve bununla ilgili kendi ağını kurana dek, Türk toplumunun, bu işlevin öneminin farkında olmaması benim için büyük bir sürprizdi.  Biz, geçici evleri, hayat kurtarmak, sosyal ilişkileri geliştirmek, bir örgütün menzilini genişletmek, yaralı ve hasta ya da davranışsal  bozuklukları olan hayvanları tedavi etmede, kısacası can kurtarmada düük maliyetli bir yol olarak görüyoruz.

Her barınak örgütü, kendi geçici ev ağlarını geliştirmede büyük çaba sarfetmeli. Çünkü; bu durum, söz konusu örgütün barınak ortamında ayakta kalmayı başaramayan hayvanlara, hasta ya da yaralı olan veya insanlarla iletişime geçmeye, sosyalleşmeye ihtiyacı olan hayvanlara bakabilmesini sağlar.

Geçici evler, sürekli yuvalar bulunana kadar, hayvanları sağlıklı ve mutlu kılacak ortamları sağlarlar.

Tüm “hayvanseverler” ve barınak gönüllülerinin bunu anladığına eminim.

Öyleyse, size bir kaç soru sormama izin verin :

Barınağınız, destekçi ağlarını güçlendirmek için ne kadar çaba sarfediyor?

Barınaklarınızın kurtarma grupları ile ilişkileri nasıl?

Barınak yöneticilerinizin geçici evler kavramına bakışı nedir; yönetici, bu kavramı ve gerekliliğini anlıyor mu?

Barınak, ziyaretçilerini geçici evler hakkında eğitmek için ne çaba gösteriyor?

Organizasyonunuz kaç tane geçici eve sahip? Kaç ev şu an müsait?

Özürlü bir hayvana bakabilecek bir eve sahip misiniz?

Barınağınız adına geçici sahiplenmelerde bulunuyor musunuz?

Etrafınızdaki insanları, hayvanları kurtarma konusunda eğitmek üzere her güne ayırdığınız belli bir süre var mı?

Arkadaşlarınızı barınaklardan hayvan sahiplenme konusunda yüreklendiriyor musunuz?

Geçici ev olan ya da örgütünüze yardımda bulunan arkadaşlarınız var mı?

Evet? Hayır? Eger cevabınız HAYIRSA… Neden?

Size düşünecek bir kaç şey…

Devam edecek…

Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com

—–

Sookie

SHELTER REFORM… 2

Hi.. yesterday we provided an introduction to the 10 issues necessary to completely reform the animal welfare movement in Turkey, and most importantly, the way Turkish shelters are run.

There are two issues of extreme importance to the correct handling of the situation, that is the correct implementation of Neuter and Return and the availability of Low-Cost spay and neuter. Those two points are extremely important and we will dedicate one post for each right at the end of the series…

But for now we will continue focusing on giving some sound advice to the Nation’s shelter managers and their volunteers (if any).

1. Rescue Groups are your friends.

In an ideal world, Turkey, with its extremely young population (60% of the population below 30) would have developed a strong network of animal rescue groups. By rescue groups we would understand a group or network of people working with only a goal in mind: The rescue and re-homing of animals in need.
Turkey doesn’t have many of those groups, but there are a few. Let’s Adopt! is one of them, but there are out there smaller groups of amazing people, people willing to do whatever it takes to rescue an animal in need. Those groups routinely try to help shelters in getting animals out, animals with urgent medical needs, handicapped animals, animals in need of special medical care. Routinely those groups and turned away and discouraged from offering their help to overcrowded shelters. Why is that the case? The transfer of an animal to a rescue group would free up scarce space at the shelter, it would reduce expenses for feeding, cleaning, even reduce the need for the inadequate medical care that is the norm in most of those shelters.
Encouraging the creation of rehoming networks, of rescue groups, getting animals out of the shelters is very important and, lets face it, as a rule, Rescue Groups are far more successful at finding suitable homes for the animals than a shelter manager dealing with thousands of dogs ever would. The screening and adoption procedures will always be far better. In a country where shelters are filled to the brim with thousands of animals, if a rescue group is willing to take custody and care for an an animal I don’t see any reason why this should be denied.

Suzie and Oyku

2. Foster homes

The development of a good network of foster homes is crucial to the good functioning of a shelter network. Without it there is a severe limitation to how many lives can be saved. Much to my surprise, until Let’s Adopt! introduced the concept of foster homes and created its own network Turkish society was not aware of the importance of this
function. We have always seen fostering at a low cost way to save lives, improving public relations, extending the reach of an organization, rehabilitating sick and injured animals, or animals with behaviour problems, in short, saving lives.
Every shelter organization should make a BIG effort in developing its own network of foster homes as it allows the organization to take care of animals who cannot survive on a shelter environment, sick or injured animals, or dogs needed human contact and socialization.
Foster homes provide a great setting that keep animals healthy and happy whilst a final home is found.

I am sure all “animal lovers”, shelter volunteers out there understand this… so let me ask you all a few questions:

What efforts is your shelter making to increase its network of supporters?

How is the relationship of your shelters with Animal Rescue Groups?

What is the attitude of your shelter manager to the concept of foster homes?

Does she understand the concept and the need for such a network?

What efforts is the shelter making to educate visitors about the concept of foster homes?

How many foster homes does your organization has? How many of them are available right now?

Do you have a good home to take care of a handicapped animal? Do YOU foster on behalf of your shelter?

Do you dedicate an allocated time daily to educate people around you about rescuing?

Do you encourage your friends to adopt animals from the shelter?

Do any of your friends foster or help your organization?

Yes? No? If the answer is NO… Why not?

Food for thought…

To be continued…

Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com

Yedikule

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ ve SİSTEM DAHİLİNDEKİ BARINAKLAR NASIL İYİLEŞTİRİLİR?..

Türkiye’de, dört ayaklı dostlarımızın durumu maalesef dehşet verici. Ancak bu hafta, durumun ne kadar feci olduğundan bahsetmeyeceğim. Birilerinin foyasını meydana çıkarmak yerine (ki baştan söylemeliyim, birkaç kişinin başı ağrıyacak) çözüm önerileri ve görmekten bıkıp usandığımız sorunlardan kurtulma yolları üzerine odaklanacağım. Sahip Çıkalım! bu sorunları tek başına çözmeyecek, zaten bu mümkün de değil. Türkiye’deki barınakların işleyişi/idaresi konusunda direkt bir yaptırımımız olamaz. (Birkaç harika istisnayı saymazsak), barınakların çoğu, köpekler için, Naziler zamanında kurulan toplama kamplarından farksız. Bu barınakları yöneten kişiler, “hayvan severlik”lerini kaybetmiş ve her gün gördükleri bu manzara karşısında duyarsızlaşmışlardır. Sonuçta, “hayvanlardan sorumlu hayvan dostları” olmaktan çıkıp tıpkı 2500’den fazla hayvanı barındıran Yedikule Barınağı’nda olduğu gibi, birer “hayvan toplayıcısı”na dönüşmüşlerdir.

Türkiye’deki sokak hayvanları, diğer ülkelerdeki hayvanlara kıyasla daha şanslı: Ülkenin son derece katı bir “Öldürmeme” politikası var.

Ancak bu politika maalesef pek bir anlam ifade etmiyor. Yasa, her ne kadar yerel belediyeleri “hayvanları kısırlaştırma ve alındıkları yere gönderme” yönünde kendi stratejilerini geliştirmeleri konusunda yükümlü kılsa ve barınakların görevleri arasında kendi sahiplendirme programlarını oluşturma bulunsa da, gerçek bunun tam tersi: Yerel belediyeler, nadiren uygulanan bu yasayı görmezden gelirken, barınaklara “kazık çakmış hayvan dostları” da hayvanları zincire vurmanın doğru yol olduğuna inanmakta ısrar ediyorlar.

Türkiye’deki barınak sistemini iyileştirmek ve barınakların sorunlarını çözebilmek için her şeyden önce bu durumu düzeltmeyi ve fark yaratmayı istememiz gerek. Boş laflar ve asla tutulmayacak balon sözler işe yaramaz.

Bir sonraki aşama bütün bu hayatları kurtaracak bir altyapı oluşturmayı, bir strateji geliştirip ona bağlı kalmayı, hayat kurtaracak bir plan yapmayı ve her yönüyle başarı ve kayıpları hesaplamayı içeriyor. Kurallar konmalı ve gönüllüler, Türkiye’deki “sahiplendirme” meselesiyle ilgili konuları olduğu kadar hayvanların temel ihtiyaçlarını da anlayabilmek için öncelikle kendilerini eğitmeliler. Ancak kurallar aynı zamanda esneklik de sağlar, sağlamalıdır. Öyle ki, Türkiye’deki barınak yöneticilerinin büyük bir kısmı, hayvanlar konusunda yollarını kaybetmiş ve 21. yüzyıl Türkiye’sinin gerçekleriyle asla bağdaşmayan barınak kurallarına körü körüne saplanmışlardır.

Concentratio camps

Çok sevdiğim köpeğim Simba’nın ölümünün ardından, bir hayvan sahiplenmek için Gürpınar Barınağı’yla görüştüm. Ancak, bütün şaşkınlığıma rağmen, ben “uygun” bir sahip adayı değildim. Çünkü:

1. Bir yabancıydım.
2. Kendi adıma kayıtlı bir elektrik faturam yoktu.

Adı geçen barınağın yöneticisi, benim bütün hayatımı köpeklerle geçirdiğim ve yeni bir hayvan sahiplenmek istediğim o anda dahi evimde dünya nüfusunun % 99’undan çok daha iyi koşullarda yaşayan iki köpeğim olduğu gerçekleriyle kesinlikle ilgilenmemişti. Gürpınar Barınağı yöneticisi bayan, sadece benim milliyetimle, yani Türk olmamamla ilgilendi. Onun sınırlı bakış açısı ve anlayışına göre ben güvenilir biri değildim. Ona göre, barınaktaki bir köpeği bana vermektense, hayvanı zincire bağlı, işkence ve yoksunluk dolu bir hayata mahkûm etmek çok daha makuldü.

Birçok barınak, değişim/yenilik ve ileri görüş eksikliği kurbanı. Bu eksikliklerin bedelini, bu yazıda örneğini okuduğunuz türde barınaklarda yaşayan hayvanlar, harcanan hayatlarıyla ödüyor.

Barınak yöneticilerinin kontrolleri altında kaç bin hayvan yaşarsa yaşasın, her hayvan ayrı bir can, ayrı bir değerdir: Bütün hayvanların duyguları vardır. Ve bütün hayvanlar yanlarına bir dost ararlar, bunun için çırpınırlar. İnanın, hiçbir hayvan, hayvan sever olduğunu iddia ettiği halde, barınaktaki dört ayakları dostlarımızın durumlarını iyileştirme konusunda parmağını bile kıpırdatmayan biri tarafından boynuna geçirilen zincirle yaşamak istemez.

Living in chains

Kontrolleri altında yaşayan hayvanları bulundukları durumdan kurtarabilmek için barınak yöneticileri, halkı heyecanlandırmalı. İnsanları harekete geçirip yapılacak işler konusunda hazır hale getirmeli. İnsanlar, barınakta geçirecekleri zamanın, barınaktaki hayvanların hayatlarında kalıcı farklar yaratacağına inanmalı. Mevcut yapı ve zihniyet devam ettiği sürece, Sahip Çıkalım! İstanbul’daki hiçbir büyük barınakla işbirliği yapamaz: Yedikule, Bahçeşehir, Gürpınar, Ataşehir, Bakırköy, Üsküdar ve diğerleri… Liste uzayıp gidiyor… Ancak benim yapabileceğim, BİZİM yapabileceğimiz şudur: Halkı ve insanları (hayvanlar için) daha iyi bir yol ve hayat olduğu konusunda eğitebiliriz.

Uzun lafın kısası, bu haftanın yazıları özellikle barınak gönüllüleri ve yöneticilerine yönelik olacak. Sahip Çıkalım!’a kulak verin. Çerçevenin dışına çıkıp ufkunuzu genişletin. Halka ulaşın ve her şeyi “yeni ve farklı bir yol” ile yapın, çünkü bugüne kadar izlediğiniz yol ve yaptıklarınız sizi hiçbir yere götürmedi. Götürmediği gibi, korumayı amaçladığınız hayvanların kelimelere dökül(e)meyen acılar çekmesine sebep oldu…
Devam edecek…

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

—–

Is that a life?

HOW TO REFORM THE CURRENT SHELTER SYSTEM IN TURKEY

The situation of companion animals in Turkey is appalling. But during this week I will not be focusing on how disastrous the situation is.
Instead of pointing fingers (and yes, I am sorry but there will be some of that as well) I will focus on showing solutions and steps to be taken to solve to the problems we are all so tired of seeing.
Let’s Adopt! will not be solving those problems on its own, it could never possibly do that. We cannot have a direct impact on the way Turkish animal shelters are run. In their vast majority (couple of wonderful exceptions), those shelters are massive concentration camps for dogs run by shelter managers, “animal lovers” who lost their way and who, through sheer daily exposure and desensitization have progressively become nothing more than animal hoarders and as in the case of Yedikule are happy running camps with over 2.500 animals.

Turkey’s animals have one advantage over stray animals in other countries. The Country has a strict No-Kill policy.

This doesnt’ mean much unfortunately. Whilst the law requests to the local municipalities the implementation of their own programs of Neuter and Return and demands of shelters to establish their own adoption programs the reality is quite the opposite, local governments ignore the law who is seldom applicable, and “animal lovers” entrenched in animal shelters continue believing that keeping dogs in chains is the right way to go.

Yedikule

To solve the shelter situation in Turkey we must first commit to wanting to improve the situation and make a difference. Empty words and vague compromises will not do. The next step involves in putting together the structure to save all those lives, to act following a strategy, a lifesaving plan, measuring success and failures. Rules must be put in place and volonteers must educate themselves first in order to ensure that they understand the real needs of the animals as well as the issues particular to rehoming in Turkey. But rules also allow, and certainly requires, flexibility. The vast majority of shelter managers in this country have completely lost their way and become too rigid with shelter rules who dont correspond with the realities of the XXI century Turkey.

After the death of my beloved dog, Simba, I contacted the Gurpinar shelter to adopt an animal. To my surprise I was not considered eligible because:

a) I was a foreigner.

b) I did not have an electricity bill on my name.

It never mattered to that particular shelter manager that I had dogs all my life, and that at the time I had two dogs living with me in better conditions that 99% of the world’s population. The manager of the Gurpinar shelter could only see that I was not Turkish, hence, in her limited vision and horizons, not to be trusted. To her it was more acceptable to keep the poor animal locked on chains, living a life of torture and deprivation for life.

Chained

Too many shelters suffer from lack of innovation and vision and the direct result is lives being wasted away in shelter like the ones you are seeing in this post

No matter how many thousands of animals live under the control of those shelter managers, each and every animal is a precious life, they all have feelings, they all crave to be with a pack, a human pack and believe me, none of them wishes to spend a single more minute tied to a chain put around his neck by someone claiming to be an animal lover but completely lacking any intentions to improve the lives of those animals.

In order to be able to provide an exit strategy for the animals under their control, shelter managers need to get the community excited, to inspire people and to get them ready for the task at hand, to make them believe that the time spent in that shelter will make a permanent difference in the lives of those animals. Under their current structure/mindset Let’s Adopt could never agree to work with the management of any of the major Istanbul shelters, Yedikule, Bahcesehir, Gurpinar, Atasehir, Bakirkoy, Uskudar… the list is endless.. but what I can do, what WE can do, is to educate society and to educate those people that there is a better way.

Hunter

So, this weeks posts will be specifically addressed to all shelter volunteers and managers of Turkish shelters. Listen to what Let’s Adopt has got to say, think outside the box, reach out to the community and do things differently because what you’ve been doing so far has got you nowhere and has caused untold suffering to the animals you intended to protect…

To be continued…

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com